هنگام حملۀ مهاجم، عبدالعزیز پنهان نشد. او با نخستین وسیلهیی که به دستش آمد به سمت مهاجم دوید و خواست مانع کشتار نمازگزاران شود. این مرد 48 ساله با این جاننثاری به عنوان قهرمان قد علم کرد. او میگوید، هر کسی به جایش میبود همین کار را میکرد.
در این حملۀ مرگبار 50 تن در دو مسجد کشته شدند؛ مهاجم پس از حمله تمام کشتهشدهها را حساب کرد و به گفتۀ خودش، 41 تن را در مسجد النور و 7 تن را در مسجد لینوود به گلوله بسته است.
لطیفالابی، امام مسجد لینوود میگوید، اگر عزیز نمیبود شمار کشتهشدهها در این مسجد بیش از این رقم میبود.
الابی میگوید، حوالی ساعت دوی بعد از ظهر سروصداهایی را از بیرون مسجد شنید، نمازش را متوقف کرد و به سمت پنجره دوید. او مردی با لباس سیاه شبیه لباس نظامیان را مشاهده کرد و در نخستین نگاه به این فکر شد که فرد مهاجم پولیس است، اما آنطرفتر دو جسد به چشمش خورد و دانست که قاتلی به سمت مسجد در حرکت است.
الابی میگوید، بعد از این صحنه چشمش به عزیز خورده که به سمت مهاجم میرفته است. عزیز تفنگی را به سمت مهاجم نشانه میگیرد؛ اما تفنگی خالی. مهاجم عصبانی پس از دیدن عزیز، پا به فرار میگذارد.
عزیز اهل کابل است. او در نوجوانی عازم استرالیا شد و پس از 25 سال زندگی در این کشور به نیوزیلند رفت. او به کشورهای بسیاری سفر کرده؛ اما نیوزیلند برایش امنترین و زیباترین بوده است.
جسیندا آردرن، نخستوزیر نیوزلند روز قبل هنگام دلجویی از بازماندگان قربانیان این حملهها، این حملات را تروریستی خواند و بر اصلاح قانون حمل اسلحه تأکید کرد.
حملۀ برنتون ترات بزرگترین کشتار جمعی در تاریخ نیوزیلند به شمار میرود؛ کشوری که در طول تاریخی آمار جرم و جنایت بسیار پایینی داشته است.
در همین زمینه





