درد و اندوه از دستدادن فرزند، قلبش را تکهتکه کرده است و به گفتوگو تمایلی ندارد. در چهرهاش قصههایی از فقر و تنگدستی نمایان است.
محمدکبیر، جریانِ خودکشی فرزند جوانش را با چشمانی پُر از اشک حکایت میکند.
محمدکبیر میگوید، جمعۀ گذشته فرزند جوانش محمدشعیب، از تنگدستی زیاد توسط اسلحه خود را کُشت و داغ فقر را تا آخر عمر در سینۀ او کاشت.
او میگوید، از روستای ارۀ ولسوالی اسمارِ کُنر است، نزدیک به چهار سال پیش به علت جنگ و ناامنی به شهر جلالآباد، مرکز ننگرهار بیجا شد و اکنون در ناحیۀ هشتم این شهر زندهگی میکند. این مرد میگوید که نان صبح و شامش را ندارد.
محمدکبیر میگوید، در معدنِ سنگ در ولسوالی کامه کار میکند، اما به علت شیوع ویروس کرونا و قرنطین بازارها منبع روزیاش قطع شده است.
پدر محمدشعیب میگوید، جمعۀ گذشته به خاطر کار از خانه بیرون رفت، اما دست خالی و نگران به خانه برگشت و تنها 20 افغانی را برای فرزندش مواد خوراکی خریده بود. او میافزاید که این مواد خوراکی برای نان چاشت کفایت نکرد و فرزندش با شکم گرسنه و ناامید به اتاق دیگری رفت و چند لحظه بعد، صدای شلیک اسلحه از اتاقش شنیده شد.
مزمل، همسایه این مرد میگوید که خانوادۀ محمدکبیر به اندازهیی فقیر و تنگدست هستند، که پیشاز روزهای قرنطین مردم برایشان غذا میفرستادن.
محمدکبیر و همسایههایش میگویند، پس از خودکشی پسرش پولیس به خانهاش آمد و از او به خاطر این که چرا فرزندش در خانه خود را کُشته است، خواستار 100 هزار افغانی رشوه شدهاند.
نصرالله، بزرگ روستای محمدکبیر میگوید، مردم منطقه توانستند که 20 هزار افغانی را به گونۀ «چنده» جمع کنند و به پولیس بدهند.
ایمل نیازی، فرمانده پولیس ننگرهار میگوید، موضوع خودکشی محمدشعیب و قضیۀ خواستنِ رشوه از سوی پولیس از این خانواده زیر بررسی قرار دارند.
او میگوید، پولیسِ متهم به خواستن رشوه اکنون در نظارتخانه به سر میبرد.
از سوی دیگر چند روز پیش وزارت اقتصاد با نشر گزارشی گفته بود که ویروس کرونا به اقتصاد کشور اثرهای بدی خواهد گذاشت. به گفتۀ این وزارت، گراف فقر و بیکاری در افغانستان افزایش خواهد یافت و صدها هزار تن از تهیۀ مصارف روزانۀ زندهگی عاجز خواهند ماند.
شیوع بیماری کووید ۱۹ در کشور بر خانوادهها، شرکتها، سکتور عامه و بانکها اثرهای منفی گذاشته که سبب نگرانی شهروندان شده است.
حکومت افغانستان به رهبری معاونیت دوم ریاست جمهوری به منظور حل مشکلات نیازمندان کمیتۀ وضعیت اضطراری را ایجاد کرده و گفته است که تا ۱۵ میلیون دالر را به ولایتها فرستاده تا در کنار فراهمکردن خدمات بهداشتی برای خانوادههای نیازمند، مواد خوراکی را نیز فراهم کنند.
اما مردم از وجود خورد و بُرد در کمکهای حکومت سخن میزنند و میگویند که این کمکها به نیازمندان واقعی نمیرسد.
