با همهگیری ویروس کرونا و فقر برخاسته از آن، شماری از خانوادهها در ولایت شمالی کندز – جایی که هم فقر است و هم تروریستان مردمان را به رگبار میبندند – مجبور شدهاند فرزندان معیوب و معلول خود را در جادهها رها کنند و بروند پی زندهگی فلاکتزدۀ خویش.
به تازهگی پدر و مادری، فرزند هفت ساله و معیوبشان را به دلیل فقر و ناداری در کنار جادۀ عمومی رها کردهاند.
یکی از شهروندان کندز که گواه این نمایشنامۀ بد زندهگی بوده است، به سلاموطندار میگوید که در یک ظهر تابستان، کودکی با پاهای نداشته، کنار جاده عمومی رها شده بود و مردمان گرسنه و درمانده و فلاکتزده از کنارش رد میشدند.
او میگوید، کندز برای کودکان بیسرپرست و آواره، پروشگاه دارد، اما این پرورشگاهها پر است از آدمهای واسطه دار و جایی برای کودکان گرسنه و معیوب ندارد.
ذبیحالله مجیدی، مسؤول مرکز اجتماعی و رسانهیی ولایت کندز میگوید، از دو سال به اینسو آمار کودکانی که از سوی پدر و مادرهایشان رها میشوند، چند برابر شده است.
او میگوید، نگهداری از کودکانی که نه میتوانند بشنوند، نه میتوانند راه بروند و نه هم میتوانند حرف بزنند، دشوار است و هیچکسی مسئولیت بزرگ کردن آنان را به عهده نمیگیرد.
سید حفیظالله فطرت، رئیس دفتر ساحوی کمیسیون مستقل حقوق بشر کندز میگوید که هر روزه بر شمار این کودکان افزوده میشود.
او میگوید که ریاست کار امور و اجتماعی یک بخش زیر نام پرورشگاه دارد که زمینۀ نگهداری کودکان خیابانی را فراهم میکند، اما این بخش در مقابل سرنوشت کودکان بدون سرپرست بیپروا بوده است.
تلاش کردیم تا دیدگاه این ریاست را با خود داشته باشیم، اما با تماسهای مکرر موفق نشدیم.
فقر روزافزون، جنگ و حضور گروههای جنگجو در اکثر مناطق افغانستان سبب گشته است که شمار قابل ملاحظۀ کودکان بدون سرپناه در کنار جادهها زندهگی کنند و از اندکترین حقوق بشری بهرهمند نگردند.
