در چند روز گذشته گزارشهایی در مورد ثبت کتاب مثنوی معنوی مولانا جلالالدین محمد بلخی به عنوان میراث فرهنگی مشترک ایران و ترکیه در رسانههای ایرانی نشر شده است. این موضوع واکنش فرهنگیان و نویسندهگان کشور را به دنبال داشته و شماری از این فرهنگیان در صفحههای فیسبوکشان از دولت خواسته اند که جلو این اقدام ایران و ترکیه را بگیرد.
صادق عصیان، شاعر و استاد دانشگاه میگوید که زادگاه مولانا بلخ است و دولت افغانستان باید در راستای ثبت مثنوی معنوی در سازمان یونسکو پیشگام شود.
آقای عصیان دولت را به بیتوجهی به فرهنگ کشور متهم میکند و هشدار میدهد که اگر دولت در این راستا کوتاهی کند، حمایت فرهنگیان کشور را از دست خواهد داد.
او از دولت و نهادهای فرهنگی میخواهد که در این راستا دادخواهی کنند و دولت افغانستان باید به کشورهای عضو یونسکو تماس گرفته و این موضوع را با آنها و سازمان ملل متحد در میان بگذارد.
روحالامین امینی، شاعر و نویسنده به این باور است که مثنوی معنوی مولانا باید به عنوان میراث فرهنگی تمام فارسیزبانان در سازمان یونسکو ثبت شود.
آقای امینی میگوید که مولانا و دیگر شخصیتهای فرهنگی نامدار زبان فارسی نیازی به ثبتشدن از سوی یونسکو ندارند و همینکه یونسکو یک سال را بهنام مولانا نامگذاری کرد، نشان داد که شخصیتهای فرهنگی زبان فارسی شهرت جهانی دارند و در دنیا جاافتاده هستند.
امینی این اقدام ایران و ترکیه را خندهآور میداند و از دولت میخواهد که اعتراضاش را از طریق سفارتخانههایش در این کشورها، نشان دهد.
به گفتۀ آقای امینی، دولت از گذشتهها بدینسو سیاست فرهنگی مشخصی نداشته است.
در همین حال، سیدحسین فاضل سانچارکی، مشاور فرهنگی ریاست اجرایی به سلاموطندار میگوید که دولت در پیوند به این اقدام ایران و ترکیه سازمان فرهنگی یونسکو را در جریان گذاشته است و این سازمان بدون در جریان گذاشتن افغانستان دست به اقدامی نخواهد زد.
آقای سانچارکی میافزاید که مثنوی معنوی مولانای بلخ، سرمایۀ فرهنگی تمامی کشورهای جهان است و هیچ کشوری نمیتواند این اثر بزرگ را بهنام خود مصادره کند.
نویسندهگان و شاعران کشور میگویند که این نخستین و آخرین اقدام ایران نخواهد بود و این کشور در گذشتهها نیز تلاش کرده است تا شخصیتهای نامدار فرهنگی زبان فارسی را بهنام خودش مصادره کند.
