روز مادر هر سال در بسیاری از کشورهای جهان گرامیداشت میشود. افغانستان یکی از کشورهایی است که از این روز در تاریخ 24ام جوزا تجلیل میکند. در این روز همه از خوبیهای مادر میگویند و تلاش میکنند لبخند را بر لبان مادران شان بنشانند تا از این طریق به مادران خود نشان دهند که قدر، ارزش و جایگاه او را ارج میگذارند.
اما به نظر میرسد زنانی هم هستند که به منزلت مادر چندان بهایی نمیدهند. مادران آشفتهحال و عصبانییی که به دلیل اوضاع نابسامان اقتصادی، اجتماعی و امنیتی کشور، هیچ کنترولی بر رفتار و کردار خویش ندارند، از تربیت فرزند چیزی نمیفهمند و خشونت را تنها راه آرام کردن خود و کودکان خود میدانند.
خشونت و بیمسئولیتی شماری از مادران در برابر فرزندان شان، میتواند مصداقی از تخلیۀ عقدههای انباشته شدۀ زنان افغانستان باشد.
فخریه ممتاز که 4 فرزند دارد میگوید، ممکن است یکی از دلایل رفتارهای ناهنجار و خشونت آمیز مادران با فرزندان شان، ناشی از گذشتۀ بد خود مادران باشد.
به باور بانو ممتاز، بهتر است مادران در شرایط ناگوار بر خود مسلط باشند و کودکان خود را درک کنند.
ایمل صافی، مسئول شفاخانۀ صحت روانی کابل میگوید، رفتارهای خشونتبار مادران نشانهیی از اختلالات روانی در آنان است.
به گفتۀ او، گاهی مادر تلاش میکند عقدۀ رفتار زشتی را که در کودکی با او شده، بر سر فرزندش خالی کند.
آقای صافی از تمامی مادرانی که چنین وضعیتی دارند، میخواهد تا به روانشناس و مشاور خانواده مراجعه کنند. زیرا ممکن است دلیل بروز چنین رفتارهایی، مشکلات اقتصادی، خشونت خانوادگی و… باشد.
بلال صدیقی، سخنگوی کمیسیون مستقل حقوق بشر، با این که میپذیرد قضایای فراوانی از خشونت مادران علیه فرزندان در افغانستان وجود دارد، اما میگوید که به دلایل گوناگون این نوع از خشونتها کمتر در نهادهای مربوط ثبت میشوند.
به گفتۀ او، خشونت تنها از سوی مادر اعمال نمیشود، بلکه پدر، استاد و دیگر اعضای فامیل نیز در اعمال خشونت علیه کودکان نقش دارند.
وضعیت آشفتۀ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور از یک سو و اولویت دولت و نهادهای ملی و بینالمللی در امر مبارزه با خشونت علیه زنان از سوی دیگر، مانع از آن شده که چشم جامعه به موارد پنهان خشونت ـ ازجمله خشونت مادران با فرزندان ـ باز شود.
