دعای مادر پیش از نبرد

صبح زود هنگامی که صدای اَذان از بلندگوی مسجدهای شهر به گوش می‎رسید، از خواب بیدار شدم و سراغ یک سرباز ارتش رفتم که خدمت به وطن، پای او را از پاکستان به افغانستان کشانده و در میدان‌های نبرد روزهای سختی را پشت سر گذرانده است. وارد محلی می‎شوم که تمام سربازان ارتش سرگرم آموزش درس‎های اسلامی‌اند و کنار هم صف بسته‏اند تا برای خدمت حلف وفاداری یاد کنند.

در نخستین دیدار چشمم به دولتمراد، باشندۀ ولایت جوزجان می‎افتد که با چهرۀ گشاده، چشمان میشی‎رنگ و لباس پلنگی در میان نیروهای امنیتی ایستاده است.

این سرباز 13 سال را در بخش‎هایی از کشور سپری کرده و به گفتۀ خودش در 60 عملیات به گونۀ پیروزمندانه شرکت داشته و سنگرهای «دشمن» را فتح کرده است. او یک مادر و سه برادر دارد که مصرف زندگی آنان را ماهانه از حقوق سربازی خود می‎پردازد. دولتمراد می‌گوید که برای اشتراک در هر عملیاتی نخست دعای مادرش را می‌گیرد و سپس عزم رفتن به نبرد می‌کند.

دولتمراد با هم‌سنگران خود برای انجام عملیات ویژه‌یی راه می‎افتند و چندین ساعت به سمت نامعلومی منزل می‎کنند؛ در مسیر با چند کمین طالبان روبه‌رو شدیم. در این عملیات افزون بر نیروهای زمینی نیروهای هوایی نیز نقش دارند و پناهگاه‌های مهم گروه طالبان را آماج قرار می‎دهند، اما بیشتر بر حفظ جان غیرنظامیان توجه دارند.

سرانجام فرصتی دست می‎دهد که به پای صحبت‎ها و دردودل او بنشینم تا از آغاز مأموریتش روایت کند. دولتمراد سر سخن باز می‎کند و می‎گوید که با پنج دوستش از پاکستان به افغانستان آمد و با هم شامل اردوی ملی شدند؛ دو دوستش به کندهار و دیگر دوستانش به هلمند می‌روند. او می‎گوید، دو دوستش در نبرد کشته شده‌اند و دو دوست دیگرش صف نیروهای ارتش را ترک کردند.

این سرباز ارتش از روبه‎روشدن با کمین طالبان هنگام انجام وظیفه‎اش سخن می‎زند و می‎گوید که روزهای سختی را پشت سر گذشتانده و خاطرات تلخی دارد. دولتمراد می‎گوید که در عملیات‎های کندک پنجم لوای سوم در شماری از ولسوالی‎های هلمند شرکت کرده و تجربه‌های سختی از سنگر جنگ دارد.

روایت من و این سرباز ارتش در این‌جا تمام نمی‎شود، از راه‎های دشوارگذر گاهی با موتر و گاهی هم با پای پیاده به جایی می‎رسیم که نیروهای امنیتی پس از تصرف بخش‏های مهمی در جوزجان و ولایت‎های دیگر از نزد طالبان، به افتخار پیروزی با سازوسرود اتن می‎کنند.

از این‌جا پس از یک ساعت رفع خستگی با کاروان نیروهای ارتش دو باره به سوی مرکز شهر حرکت کردیم. در میان راه صدای مخابره به گوش می‎رسد که از بازداشت شماری از افراد طالبان خبر می‌دهد.

دو باره فرصت هم‎کلام‌شدن با دولتمراد برایم فراهم می‎شود؛ او می‏گوید که هنوز ازدواج نکرده و برای آرامش و حفظ جان و مال هم‎میهنانش می‎رزمد. صحبت‎های من و دولتمراد به پایان رسید، اما واژۀ دفاع از وطن هنوز بر لب‏ها جاری‏ست.

وقتی از میدان نبرد برگشتم، به فکر حقوق کم و نبود امتیازهای مناسب دولتمراد و دیگر نیروهایی بودم که در این عملیات اشتراک کرده بودند؛ حقوقی که اندکی از عزم آنان برای نبرد نکاسته است.