تا ساعاتی دیگر، سال نو چینی در چین و کشورهای با فرهنگ مشابه آن آغاز میشود.
سال نو چینی که به نام جشن بهاره نیز یاد میشود، از بزرگترین و تاریخیترین جشنهای سنتی کشور چین به شمار میرود. سال نو چینی را همچنان مردمان هنگ کنگ، تایوان، برونی، کوریای جنوبی، مغولستان، نیپال، بوتان، ویتنام، سنگاپور، اندونزی، مالزی، فیلیپین و تایلند نیز جشن میگیرند.
گاهشماری چینی، ترکیب شمسی ـ قمری است و حرکت خورشید، ماه و ستارهها تعیینکنندۀ روز، ماه و سال هستند. سال نو چینی در ماه دلو/بهمن (بین ۲۱ جنوری تا ۲۱ فبروری) با پدیدار شدن ماه (روز نخست ماه قمری) آغاز میشود.
در این گاهشمار، سال جدید سال میمون است.
جشن سال نو یا بهاره با مراسمهای ویژهیی تجلیل میشود. روز نخست سال نو با مراسم «چویی» یا آتشبازی کوچک آغاز میشود و به دنبال آن سه آتشبازی بزرگ دیگر نیز راهاندازی میکنند.
مردم چین در کنار آتشبازی، به یکدیگر در پاکتهای سرخ نامه یا هدیه میدهند. استفاده از رنگ سرخ در جشن بهاره اهمیت بسیاری دارد. آنها شهرها و کوچهها را نیز با روبانها و فانوسهای سرخرنگ مزین میکنند. رنگ سرخ، نماد ثروتمندی و سعادتمندی در سال جدید است.
از برنامههای دیدنی این جشنها که هر ساله برگزار میشوند، خواندن «ترانۀ جوانۀ برنج» است که با رقص دختران با لباسهای رنگارنگ برگزار میشود. مردم چین، پُر نگهداشتن کیسههای برنج و خوش نگهداشتن کودکان را در آغاز سال نو بسیار خوشیمن میدانند.
از سرگرمیهای دیگر چینیها در جشن بهاره، خوردن سوپ و رشته و مراسم رقص اژدها و رقص شیر است. آنها در جشن بهاره به دیدن یکدیگر میروند و تا سه روز از شستوشوی سرها و لباسهایشان پرهیز میکنند.
جشن بهاره معمولاً 15 روز را در بر میگیرد و روز آخر آن که جشن «فانوس» نام دارد، با رقص و پایکوبی به پایان میرسد.
