پیروزی در جام جهانی 2018 برای کریستیانو رونالدو یک رویا و دستاورد خواهد بود، اما برای لیونل مسی، یک فرصت الزامی. فشاری که مسی در این رقابتها با آن روبهرو است، بسیار متفاوتتر از فشاریست که رونالدو در روسیه متحمل میشود.
رونالدو در مسابقات قهرمانی اروپا در سال 2016، برای به دستآوردن اولین جایزۀ بزرگ مسابقات قهرمانی بینالمللی به میدان رفت. با وجود این که او به دلیل مصدومیت نتوانست تا آخر بازیها بماند، اما لقب بهترین بازیکن در تاریخ پرتگال را به خود اختصاص داد و دو برابر اوسبیو (مهاجم سابق پرتگال) امتیاز به دست آورد.
به دستآوردن پیروزی در جام جهانی برای ستارۀ 33 سالۀ پرتگالی یقیناً کار دشواری نیست، اما فشاری که رونالدو از این ناحیه متحمل میشود، طبیعیست. در مورد مسی این طور نیست. برای مسی فقط یک گزینه وجود دارد: «یا پیروزی در جام جهانی یا شکست به تمام معنا.»
اگر مسی در مسابقات جام جهانی پیروز نشود، آرژانتین هرگز به عنوان یک عضو جامعۀ فوتبالی آن کشور، از او آن گونه که سزاوار است تقدیر نخواهد کرد. در روسیه، مسی و آرژانتین به عنوان طرفی که مستحق پیروزی باشند، دیده نمیشوند. آرژانتین مانند حیوانی زخمیست که به دنبال تحقق خواستههایش است، نه یک هیولا که باعث هراس رقیبان و مخالفانش باشد.
در واقع، از زمان شکست در سال 2014 در برابر آلمان، مسی در لباس آرژانتین به یک بدبختی واضح گرفتار شد، به وضاحت راههای آبی و سفید لباسی که به تن دارد.
جام جهانی برای مسی همیشه ناامیدی و فشار میآورد، اما به نظر میرسد که 2018 مانند تخته سنگیست که مانع رسیدن مسی به پیروزی در سالیان متمادی خواهد شد. از سوی دیگر، مسی و آرژانتین در سال 2006 در مرحلۀ یکچهارم نهایی بر سر پنالتی به آلمان باخت.
در سال 2010 مارادونا مسئولیت این تیم را به عهده گرفت، اما باز هم آلمان در سال 2014 با برتری 4-0 در آفریقای جنوبی، این تیم را از دور مسابقات خارج کرد. در سال 2014، ماریو گویتزی در مسابقۀ نهایی و در زمان اضافه برای آلمان امتیاز کسب کرد تا آرژانتین سومین شکستاش را در ریودوژانیرو تجربه کند.
به طرز شگفتانگیزی، در بین شعارهای سال 2014، مسی به کسی که در سال 2018 «رحمت» میآورد، تبدیل شد. تماشای بازی مبهوتکنندۀ بزرگترین بازیکن تمام دوران در دو بازی اول، تحسینبرانگیز بود.
عملکرد مسی سبب شد که موجی از هوادارانش او را نابغه بخوانند، اما نخستین 180 دقیقه بازی او در روسیه سبب شد تا تمام این حرفها به خاک یکسان شود.
اما در مقابل، رونالدو در دو بازیاش در جام جهانی نشان داد که عملکردش بهتر از مسی است و ثابت کرد که پرتگال پیروز مسابقات جام جهانی خواهد بود. اما باز هم راهنیافتن در دورۀ نهایی، نیمهنهایی، یک چهارمنهایی و حتی در دورۀ 16 تیمی، هیچ ضربهیی به رونالدو نمیزند.
با این حال، تنها امید آرژانتین مسی است. متأسفانه خاویر ماسچرانو 34 ساله، مصروف بازیهای باشگاهی در چین است، سرجیو رومرو مصدوم است، به ویلی کابالیروی 36 ساله هم دیگر امیدی نیست و دی ماریا هم، دی ماریای سال 2014 نیست که لقب بهترین مرد میدان را در برزیل به خود اختصاص داد.
آرژانتین فقط امیدوار است که در روز سهشنبه، در بازی با نیجریه، معجزهیی شود تا این طلسم را بشکند و شعارهای نامفهوم گذشته را به شعارهای آشنا تبدیل کند.
منبع: وبسایت ورزشی یاهو
برگردان: مریم مهتر
