تقابل احزاب؛ هشدار به تشدید بحران و تکرار خاطرات شوم

ناامنی‌های چند روز پی‌درپی موجب شد ده‌ها تن از شهروندان خیمه‌های تحصن را در نقاط مختلف پایتخت و دیگر ولایت‌ها برافرازند. این اعتراض‌ها منحصر به کشور نماند و به تورنتویِ کانادا و لندنِ بریتانیا هم رسید. در داخل کشور اما احزاب دسته‌بندی شدند؛ شماری عقب ارگ ایستاند و شماری به حمایت از معترضان.

حزب اسلامی و شورای علمای افغانستان به حمایت از ارگ نشست خبری برگزار کردند و حزب جمعیت اسلامی، حزب جنبش و جبهۀ نوین ملی هم علم حمایت از معترضان را برافراشتند.

این دسته‌بندی‌ها سبب شد فضا از هر زمان دیگری بیشتر دوگانه و چندگانه و در تقابل به هم جلوه کند. آگاهان به این باورند، افغانستان از احزاب سیاسی و جهادی خاطرۀ خوشی ندارد و تقابل احزاب تنش‌های قومی را بیشتر پررنگ می‌کند.

اسحاق اتمر، آگاه سیاسی جناح‌گیری احزاب را در شرایط کنونی به سود افغانستان نمی‌داند و می‌گوبد، ادامۀ طرف‌گیری‌ها بحران‌ می‌آفریند و «بحران هم خون‌ریزی.» به گفتۀ اتمر، در کشورهای بحران‌زده احزاب برای تأمین منافع ملی در کنار هم می‌ایستند و شرایط کنونی کشور هم نیاز به چنین اتحادی دارد.

امین حیدری، دیگر آگاه سیاسی نیز به این باور است که تقابل احزاب شکاف بحران افغانستان را بیشتر از پیش عمیق می‌کند. او پیشنهاد می‌کند که جناح‌‌های درگیر برای مهار بحران یک‌دست شوند.

اما علی امیری، استاد دانشگاه نظر متفاوتی دارد. به باور او، چنین کش‌مکش‌ها و جناح‌بندی‌ها در شرایط کنونی عادی و معمول است. امیری می‌گوید، احزاب همواره با هم اختلاف داشته‌اند، اما این اختلاف‌ها به اندازه‌یی نیست که برای وضعیت مشکل‌آفرین شود.

فیض‌محمد زلاند می‌گوید، تقابل احزاب در جوامع دیگر امر معمول است، اما در افغانستان این تقابل موجب موضع‌گیری‌های قومی و سمتی می‌شود. زلاند می‌افزاید، احزاب سیاسی باید در شرایط کنونی موضع تعامل را در پیش گیرد.

بازار گفت‌وگوی کاربران شبکه‌های اجتماعی نیز روی موضع‌گیری احزاب سیاسی گرم است. این کاربران هم از عواقب جناح‌بندی‌ها نگران به نظر می‌رسند و حکومت را مسؤول چنین وضعیتی می‌دانند.