چهل روز پیش فاجعهیی در شهر کابل رخ داد. این فاجعه نهتنها مردم افغانستان، بلکه تمام جامعۀ جهانی را در شوک فرو برد. فرخنده، دختر 27 سالهیی که در زیارت شاه دوشمشیره به اتهام به آتش کشیدن قرآن، به بدترین شکل، از سوی مردم خشمگین به قتل رسید.
فرهاد دریا هنرمند مشهور کشور، که در این تظاهرات حضور داشت گفت، حادثۀ فرخنده سرآغاز تحولی بزرگ در تاریخ افغانستان است. ما باید هوشیار باشیم و به عنوان یک آغازگر به فصل تازهیی از زندهگی در افغانستان بیاندیشیم.
آقای دریا ضمن اشاره به گسترش فعالیتهای اعتراضی جامعۀ مدنی گفت، در این اواخر فعالیتهای جامعۀ مدنی چشمگیر بوده و ما اکنون تأثیراتش را در جریانهای اعتراضی گوناگون میبینیم. اما به نظر من جامعۀ مدنی ما باید با هماهنگی با دیگر افراد تأثیرگذار جامعه، مثل روحانیان همراه باشد و حمایت ایشان را نیز با خود داشته باشد.
آقای دریا افزود که به عنوان یک شهروند از رهبران حکومت وحدت ملی میخواهم که مردم را فراموش نکنند. مردم پایههای حکومت را میسازند؛ اما دولت صدایشان را نمیشنود. امیدوارم که آن روز نرسد که مردم از حکومت وحدت ملی به طور کامل رویگردان شوند.
لینا علم سینماگر افغان در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود گفت بازی در نقش فرخنده برای من واقعاً سخت و دردآور بود. امروز احساس کردم که فرخنده ام؛ درد میکشیدم. هر سنگوچوبی که به سرم میخورد، احساس فرخنده بودنم بیشتر میشد. اما فرخنده مثل من نبود؛ با غیرت بود و گریه نمیکرد. ولی من گریه کردم با وجود اینکه همه چیز فقط یک نمایش بود.
آقای باری سلام یکی از اعضای جامعۀ مدنی میگوید که ما برای عدالتخواهی همیشه صدایمان را بلند کرده ایم. ما هرگز فریادمان را در برابر عاملان قتل فرخنده خاموش نساخته ایم و تا ابد بر عیله زنستیزی مبارزه خواهیم کرد.
حبیب حمیدزاده یکی دیگر از فعالان جامعۀ مدنی میگوید، ما به این جا آمده ایم تا برای فرخنده دادخواهی کنیم. ما به احترام و پاسداری از آزادی و عدالت در اینجا جمع شده ایم.
این تظاهرات خیابانی با خواندن شعری اعتراضی در تقبیح جنگ و خشونت پایان یافت.





