چشمهای مادرم از اثر گریه برای خدابخش، کمسو شده است. شبوروز گریه میکند و از چند روز بدینسو، دچار حملههای قلبی نیز شده است.
علیمحمد که برادرش خدابخش یکی از 31 مسافر ربودهشده است، ضمن ابزار نگرانی از وضعیت مادرش، میگوید که خانوادهاش در شرایط بد اقتصادی به سر میبرد و هیچ نهاد دولتی به آنها کمک نکرده است.
او میافزاید که تمام خانوادههای این مسافران فقیرند و حکومت باید به انتظار آنها برای مسافرانشان پایان دهد.
این 31 مسافر در چهارم حوت/اسفند سال گذشته از شاهراه کابل-قندهار در مربوطات ولسوالی شاهجوی ولایت زابل از سوی افراد مسلح نقابپوش ربوده شدند و تا کنون خبری از آنها در دست نیست.
علیمحمد میگوید که رییس جمهور در نشست شورای امنیت ملی به خانوادههای مسافران ربودهشده وعده داده بود که رییس امنیت ملی پس از هر دو یا سه روز آنها را در جریان خبرهای مسافرانشان قرار میدهد؛ اما از آن روز تا کنون رییس امنیت ملی هیچ اطلاعی به آنها نداده است.
از سوی دیگر، شماری از نمایندهگان مجلس نیز از بیپروایی حکومت به سرنوشت 31 مسافر ربودهشده و ناامنیهای اخیر در کشور ابراز نگرانی میکنند.
غلامحسین ناصری، عضو مجلس نمایندهگان در نشست دیروز مجلس گفت که رییس جمهور باید در مورد آن 6 میلیون دالری که ادعا دارد برای رهایی مسافران ربودهشده مصرف کرده، پاسخ بدهد.
آقای ناصری افزود که همانطور که حامد کرزی چند میلیون دالر را به یک دکاندار شهر کویتۀ پاکستان به نام نمایندۀ ملا عمر داد، رییس جمهور غنی شاید این پول را به یک دکاندار زابل داده باشد.
رییس جمهور غنی در سفرِ ایران در دیدار با شماری از دانشجویان افغانستان در آن کشور ضمن رد ادعاها مبنی بر بیتوجهی حکومت به سرنوشت این مسافران، گفت که برای رهایی این مسافران تا کنون 6 میلیون دالر را مصرف کرده و «بزرگترین» عملیات نظامی را در «بدترین شرایط» به راه انداخته است.
کبرا مصطفوی، نمایندۀ دیگر مجلس میگوید که چندماه از ربودهشدن این 31 مسافر میگذرد و حداقل حکومت باید از زندهبودن یا نبودنشان به خانوادههای آنها و مردم معلومات بدهد.
این در حالیست که شماری از فعالان مدنی و خانوادههای این مسافران از 28 روز بدینسو در خیمهیی در پارک زرنگار کابل تحصن کرده اند و از حکومت میخواهند که هر چه زودتر به انتظار آنها برای رهایی این مسافران پایان دهد.
آنها میگویند که تا زمانی که حکومت عزیزانشان را از چنگ ربایندهگان رها نکند، به تحصنشان ادامه میدهند.
با افزایش ناامنیها و آغاز حملههای بهاری طالبان، به نظر میرسد که مقامهای حکومتی 31 مسافر ربودهشده را از یاد برده اند و آزادی آنها دیگر برای حکومت در اولویت قرار ندارد.
