امرالله صالح، رییس پیشین امنیت ملی میگوید که پاکستان در گفتههایش مبنی بر ایجاد همکاری برای برگشت صلح به افغانستان صادق نیست. این در حالی است که مقامهای پاکستان از تغییر سیاست آن کشور نسبت به افغانستان خبر میدهند.
نمونۀ بارز این تغییر دیدگاه، سفرهای مقامهای نظامی پاکستان به کابل است. همچنان در 5 دلو/بهمن 1393 مقامهای نظامی افغانستان به سرکردهگی جنرال شفیق فضلی در سفری به اسلامآباد، با مقامهای نظامی سرحدی پاکستان دیدار و در مورد مشکلات امنیتی دو سوی مرز با هم گفتوگو کردند.
اما امرالله صالح میگوید که پاکستان به خط دیورند به عنوان سرحد میان دو کشور احترام نمیکند. او افزود: «برای مردم افغانستان، دیورند یک خط است؛ اما در ادبیات پاکستانی به آن سرحد میگویند. خواست مشروع افغانستان این است که اگر خط است یا سرحد، باید به آن احترام شود. افغانستان هیچگاه در مسایل داخلی پاکستان دخالت نکرده است؛ اما شصت سال است که پاکستان در امور افغانستان مداخله میکند و دیورند را به عنوان خط و سرحد نمیشناسد».
امرالله صالح به سلاموطندار گفت؛ پاکستان علاوه بر خط دیورند، به خاطر چند هدف دیگرش نیز در سیاستهایش تغییری نیاورده است.
صالح میگوید؛ رفتن مقامهای افغانستان به پاکستان یا آمدن مقامهای پاکستان به افغانستان، نقشی تأثیرگذار در تغییر سیاست پاکستان ندارد.
به گفتۀ او، برای تغییر سیاست پاکستان باید ببینیم که کشتار، حملهها و بمبگذاریها چقدر کاهش یافته است؟
امرالله صالح در پاسخ به این پرسش سلاموطندار که مقامهای پاکستان از این رفت و آمدها و نشستها با مقامهای افغانستان چه میخواهند، گفت که پاکستان در افغانستان به دنبال عملی شدن اهدافش است.
صالح افزود؛ پاکستان ارتباط هند با دولت افغانستان، کارهای شرکتهای خارجی در جنوب و شرق کشور، آموزش 30 درصد نیروهای افغانستان در پاکستان و امضا شدن پیمان امنیتی با آمریکا را نمیخواهد؛ پاکستان میخواهد روی خط دیورند و همچنان آبهای مشترک بحث شود.
امرالله صالح میگوید: «یکی این را میخواهد که افغانستان باید روابطش را با هندوستان کم کند، به ویژه روابط امنیتی و دفاعیاش را باید به کلی از بین ببرد. آنها میگویند که اگر با هند ارتباط اقتصادی دارید، درست است، اگر میخواهید مأموران ملکی خود را آنجا برای آموزش بفرستید، این هم درست است؛ اما ارتباط نظامی شما با هند، اصلاً قابل قبول نیست».
او در مورد خواست دومی پاکستانیها میگوید: «دوم اینکه 30 درصد نظامیان افغانستان در مراکز آنها آموزش ببینند. این خواست مستقیم آنهاست. شما میدانید که نظامیان ما از بورسیههای آنها استفاده نکرده اند و ما هم با آنها ارتباط نداریم. ما به آنها میگوییم که اگر شما ارتش ما را به رسمیت بشناسید، این روابط ساخته میشوند. در حالی که شما حالا هم اردوی طالبان را به رسمیت میشناسید و هم اردوی مشروع ما را. هم جنگجویان شبکۀ حقانی را آموزش میدهید و هم میخواهید نظامیان ما را آموزش دهید، این اصلاً قابل قبول نیست».
به گفتۀ او، خواست سوم مقامهای پاکستانی این است که در شرق و جنوبشرق کشور نباید شرکتهای خارجی دیگر کار کنند. مواردی وجود دارند که بر کار شرکتهای خارجی حملههای مسلحانه صورت گرفته اند. «چهارمین خواست قدیمی پاکستان این است که میگوید، با آمریکا پیمان امنیتی امضا نکنید. این به نفع شما نیست. آنها میگویند که در چارچوب همکاری منطقهیی، برای آمدن صلح به افغانستان، تلاش میکنند. حالا این خواست آنها کهنه شده است. دیگر اینکه پاکستان در مورد مالکیت آبها صحبت کرده است که این خواستشان مشروع است و هر دو کشور، به ویژه در مورد کنر و کابل و آبهای سند، باید گفتوگو کنند».
امرالله صالح میگوید که «خواست خطرناک دیگر این است که افغانستان باید در مورد مرز با آنها گفتوگو کند. آنها خط، مرز و سرحد نمیگویند؛ اما میگویند که در رابطه به امنیت مناطق سرحدی با آنها گفتوگو شود. دیورند برای افغانستان یک مرز است؛ اما در ادبیات پاکستانی به آن سرحد میگویند».
صالح میگوید که مقامهای افغانستان با مردم پاکستان مشکلی ندارند؛ اما به گفتۀ او، ارتش پاکستان دشمن افغانستان است و باید جلویش گرفته شود. او در مورد اینکه افغانستان جلو دشمن را گرفته میتواند یا نه، میگوید: «این را باید واضح بگوییم که ما با مردم آنها دشمنی نداریم؛ اما ارتش پاکستان مسؤول ویرانیها، کشتار و دربدری ماست. ما باید توان پیشگیری از آنها را داشته باشیم».
رفت و آمد مقامهای نظامی پاکستان و افغانستان در این اواخر، امیدواریهایی را مبنی بر اینکه افغانستان و پاکستان به تفاهم نزدیک شده اند و پاکستان به راستی میخواهد با شورشیان جدی مبارزه کند، ایجاد کرده بود. اما امرالله صالح در گفتوگو با سلاموطندار گفت که این کار پاکستان یک تاکتیک است و او هنوز هم به همکاریهای پاکستان شک دارد.
